Pastor Charles Taze Russell Polskojęzyczna strona poświęcona życiu i twórczości pastora Charlesa Taze Russella
Pastor
Charles Taze Russell
 

   • Strona Tytułowa

   • Przedmowa Wydawców

   • Przedmowa Autora

   • Przekłady Biblii

   • Spis Treści

   • Przedmowa 

   1. Dzień Pomsty

   2. Brzemię Babilonu

   3. Konieczność Pomsty

   4. Babilon wezwany na Sąd

   5. Zamieszanie - Narodowe

   6. Zamieszanie - Kościelne

   7. Zgromadzenie Narodów

   8. Wołania Żeńców

   9. Nieuchronność Konfliktu

  10. Środki zaradcze

  11. Walka Armagieddonu

  12. Wielkie Proroctwo Jezusa

  13. Ustanowienie Królestwa

  14. Podnóżek JAHWE

   Skorowidz Cytatów

  • Objaśnienia


   • Wersja Książkowa

 

   • Stron: 667

   • Format: 210 x 150 mm

   • Oprawa: Twarda płócienna

   • cena: 15 zł.

   • Można zakupić:

               I - sklep


Pozostałe pozycje cyklu:

   • Tom 1 - więcej >>

   • Tom 2 - więcej >>

   • Tom 3 - więcej >>

   • Tom 4 - więcej >>

   • Tom 5 - więcej >>

   • Tom 6 - więcej >>


  powrót do ... Dzieła >>

dzieła pastora Russella


WYKŁAD XIV

Uwielbienie PodnÓŻka Jahwe

PodnÓŻek BoŻy skalany i porzucony z powodu grzechu – Obiecane przywrÓcenie mu chwały – PrzywrÓcenie nabytej własnoŚci – Jego najwspanialszy klejnot – Ponowne postawienie nÓg Jahwe “na GÓrze Oliwnej” – WynikajĄce z tego błogosławieństwa – PodnÓŻek ostatecznie pełen rzeczywistej chwały.

     “Tak mówi Pan: Niebo jest stolicą moją, a ziemia podnóżkiem nóg moich.” “Abym miejsce nóg moich uwielbił.” “I staną nogi jego w on dzień na górze Oliwnej” – Izaj. 60:13; 66:1; Zach. 14:4; (Mat. 5:35; Dzieje Ap. 7:49).

     BOŻY podnóżek w ciągu minionych sześciu tysięcy lat cechował się różnymi przymiotami, ale nigdy nie odznaczał się chwałą. Ból, płacz, duchowe i fizyczne cierpienia oraz śmierć uczyniły z niego jedną wielką kostnicę, w której obecnie, według ostrożnych szacunków, co najmniej pięćdziesiąt miliardów istnień ludzkich czeka na zdjęcie przekleństwa nałożonego przez Boską sprawiedliwość, kiedy to światło Boskiej łaski bijące z oblicza Jezusa Chrystusa, naszego Pana, wzejdzie jako Słońce Sprawiedliwości:

“Rozegnaj grzechu posępne cienie, Rozjaśnij mroki ożywczym promieniem.”

     Dla osiągnięcia tego celu Bóg poczynił liczne przygotowania. Okup za Adama i za wszystkich, którzy jako jego dzieci ponieśli przez niego straty, nabył cały świat, a dzięki temu każdemu członkowi rasy ludzkiej dana została możliwość ubiegania się o życie wieczne w sprzyjających okolicznościach. Okup ten jednak sprawił jeszcze coś więcej – dzięki niemu <str. 648> odkupiony został rajski dom Adama (utracony z powodu występku) oraz królewskie panowanie Adama nad ziemią w charakterze przedstawiciela Boga, jego Stworzyciela i Ojca.

     Stąd też czytamy: “A ty, Wieżo Trzody [Chrystusie], Ostojo Córy Syjonu, do ciebie dawna władza powróci” – Mich. 4:8 [bt]. Również apostoł Paweł mówi o “odkupieniu nabytej własności” (Efezj. 1:14). Nasz Pan także nawiązał do tego w jednej ze swych przypowieści, wskazując, że wykupił spod przekleństwa nie tylko ludzkość, czyli skarb, ale także pole, czyli ziemię, a także że wszyscy, którzy przyłączą się do niego jako członkowie klasy Królestwa, będą mieli udział w owym wykupieniu roli i skarbu (Mat. 13:44).

     Dziełem całego okresu Tysiąclecia będzie ponowne uporządkowanie i nadanie chwały podnóżkowi Bożemu. Raj, w czasie gdy został utracony, był jedynie “ogrodem” w jednym zakątku ziemi. Ponieważ jednak rodzaj Adamowy, zgodnie z Boskimi zamiarami, rozmnożył się i napełnił ziemię (1 Mojż. 1:28), a całe potomstwo Adama zostało odkupione, zachodzi potrzeba zapewnienia wystarczająco wielkiego raju, który będzie mógł pomieścić wszystkich. Z tego zaś wynika, że cała ziemia stanie się ogrodem Eden pod względem urodzajności, piękna i doskonałości. Wszystko to jest obiecane jako wspaniałe przyszłe wypełnienie Boskiego planu (Dzieje Ap. 3:20,21; Obj. 2:7; 2 Kor. 12:4).

     Jednak najwspanialszym klejnotem Pańskiego uwielbionego podnóżka przy końcu Tysiąclecia będzie ludzkość, w której doskonałości, wolności, podobieństwie do Boga w zakresie przymiotów moralnych i umysłowych znajdzie swe odbicie sama Boskość. Ludzkość stanie się najchwalebniejszym obrazem czci swego Stworzyciela i Jego cudownego planu odnoszącego się do Jego stworzeń, ich odkupienia i restytucji, zaś ów cudowny plan zawsze będzie się nieodłącznie kojarzył po pierwsze z Panem Jezusem, “Słowem” Jahwe, oraz po drugie z Oblubienicą, Barankową <str. 649> małżonką i Jego współdziedziczką w udzielaniu błogosławieństw zapewnionych przez okup.

     Owo upiększanie i uwielbianie Pańskiego “podnóżka” nie będzie zupełne, dokąd nasz Pan, jako czcigodny przedstawiciel swego Ojca, nie “zniszczy wszelkiego [sprzeciwiającego się] przełożeństwa i wszelkiej zwierzchności, i mocy. Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego”, zanim odda Królestwo przy końcu Tysiąclecia (1 Kor. 15:24-28).

     Okres królowania grzechu i śmierci zobrazowany jest w czasie, kiedy Bóg “nie wspomniał na podnóżek nóg swoich w dzień zapalczywości swojej” (Treny 2:1), jednak od początku Tysiąclecia ludzie usłyszą prorocze wezwanie: “Wywyższajcie Pana, Boga naszego, a kłaniajcie się u podnóżka nóg jego, bo święty jest” – Psalm 99:5. Ta myśl, że wywyższenie Nowego Jeruzalem, uwielbionego Kościoła Bożego, do funkcji nowego rządu ziemi będzie oznaczało przywrócenie Boskiej łaski dla podnóżka Jahwe, jest bardzo jasno wyrażona przez proroka Zachariasza (14:4,5).

Nogi Jahwe na Górze Oliwnej

     Proroctwo to jest na ogół mylnie rozumiane i odnoszone do nóg naszego Pana, Jezusa w czasie Jego wtórego przyjścia. Co więcej, ci którzy w taki sposób się mylą, posuwają się jeszcze dalej i twierdzą, że będą to stopy literalne, przebite gwoździami Kalwarii, nie zdając sobie sprawy z tego, że nasz Pan oddał swą ludzką naturę całkowicie i na zawsze, jako okup za nas, i został wzbudzony z martwych mocą Ojcowską jako chwalebna istota duchowa – “wyrażenie istności Ojca”.1

     Gdy jednak spojrzymy na poprzedni werset (3), to przekonamy się, że prorok mówi tutaj o powrocie nóg Jahwe, gdyż stwierdzenie to (odnoszące się do ucisku, w którym zostanie ustanowione <str. 650> Królestwo) brzmi: “Bo wyjdzie Pan [Jahwe], i będzie walczył przeciwko onym narodom, jako zwykł wojować w dzień potykania [w dawnych czasach w obronie Izraela]. I staną nogi jego w on dzień na górze Oliwnej, która jest przeciwko Jeruzalemowi na wschód słońca, a góra Oliwna się na poły rozszczepi, na wschód i na zachód słońca rozpadliną bardzo wielką, i odwali się połowa onej góry na północ, a połowa jej na południe.”

     Gdy tylko ktoś zrozumie, że nogi, o których tu mowa, to nogi Jahwe, nie będzie miał wątpliwości, że jest to wypowiedź symboliczna i że odnosi się do ponownego ustanowienia przez Pana Jego panowania na ziemi, która przez długi czas była w znacznej części pozostawiona “bogu tego świata”, Szatanowi, z wyjątkiem reprezentacji Pana w obrazowym Przybytku, Świątyni w Jerozolimie oraz w obecnym stanie przybytku Kościoła Chrystusowego w czasie Wieku Ewangelii. Wtedy z pewnością nikt nie popełni takiego błędu, by myśleć, że Jahwe literalnie postawi swe stopy na ziemi jak na “podnóżku”.

     Jeśli więc postawienie i stanie “nóg” Jahwe jest symboliczne i oznacza powrót na ziemię Boskiej łaski i Jego panowania, to możemy być pewni, że inne szczegóły tego proroctwa, takie jak Góra Oliwna, jej osobliwe pęknięcie, dolina, ucieczka ludu, wody żywota wychodzące z Jeruzalem (por. werset 8 z Ezech. 47:1-9), są również wyrażeniami symbolicznymi, obrazami wielkich duchowych prawd.

     Drzewo oliwne jest bardzo wymownym symbolem. W dawnych czasach było ono źródłem sztucznego światła, gdyż jego olej był powszechnie używany do świecenia (2 Mojż. 27:20). Dlatego właśnie po hebrajsku drzewo oliwne zwane jest drzewem szemen, czyli drzewem, które daje oliwę. Oliwa z drzewa oliwnego była w dawnych czasach używana jako podstawowy produkt do wyrobu wielu kosztownych balsamów, używanych między innymi do pomazywania kapłanów i królów, wyobrażających ducha świętego wylanego na pozaobrazowe “Królewskie Kapłaństwo” <str. 651> (2 Mojż. 30:24). Od niepamiętnych czasów gałązka oliwna była też używana jako symbol pokoju (1 Mojż. 8:11; Neh. 8:15).

     Jeśli więc oliwa jest symbolem światła, pokoju i błogosławieństwa Bożego w duchu świętym, jeśli górę, podobnie jak gdzie indziej, należy uważać za symbol Królestwa, to znaczenie użytego tutaj określenia “Góra Oliwna” jest łatwe do zrozumienia – jest to Królestwo światła, pokoju i błogosławieństwa Bożego, zaś postawienie i pozostawanie nóg Jahwe na tej górze oznacza, że Boża łaska i Jego prawo będą przywrócone na ziemi za pośrednictwem tego świętego Królestwa.

     Takie zastosowanie określenia “Góra Oliwna” jest całkowicie zgodne ze stwierdzeniem apostoła (Rzym, 11:17,24), w którym porównuje on cielesny Izrael do pierwotnego, szlachetnego drzewa oliwnego, zaś nawróconych pogan do dzikich gałązek oliwnych wszczepionych w miejsca, z których zostały odłamane naturalne gałęzie (por. Jer. 11:16,17). Tłumaczy on też, że korzeń tego drzewa tkwi w obietnicy Bożej danej Abrahamowi, że jego nasienie będzie błogosławiło wszystkie rodzaje ziemi. Ostatecznie korzeń ten, czyli obietnica, będzie miał dwa rodzaje gałęzi – wszczepione dzikie gałązki oliwne oraz ponownie wszczepione naturalne gałęzie, gdy z cielesnego Izraela zostanie zdjęte zatwardzenie i będzie on patrzył oczyma wiary na Zbawiciela, ukrzyżowanego i przebitego osiemnaście stuleci temu jako ofiara za grzech. Pamiętamy także, że cielesny Izrael był przez długi czas obrazowym Królestwem Bożym, czyli górą, zaś duchowy Izrael Wieku Ewangelii jest nazwany rzeczywistym Królestwem Bożym, jak powiedział nasz Pan: “Nie bój się, o maluczkie stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam królestwo”.

     Ponadto z tych dwóch Królestw (nawet jeszcze przedtem, zanim chwała Jahwe spocznie na nich, czyniąc je kanałami przepływu błogosławieństw dla ludzkości całego świata) płynęła cała “światłość świata” w ciągu wszystkich minionych wieków ciemności. <str. 652> Czyż bowiem nie są one przedstawicielami Starego i Nowego Testamentu, starego i nowego przymierza? Czy nie odpowiadają one dwóm świadkom Pańskim oraz dwom drzewom oliwnym z Księgi Zachariasza (4:3,11,12), tak wyraźnie wspomnianym także w Objawieniu (11:4)? Przy czym dwie części góry symbolizują wynik tych przymierzy, skutek głoszenia – Królestwo w jego niebiańskiej i ziemskiej fazie.

     Widzimy więc tutaj, że dwie połowy Góry Oliwnej oznaczają dwie części Królestwa Bożego, które zgodnie z Boskim porządkiem i zarządzeniem zostały wyraźnie rozdzielone. Oddzielenie nie oznacza sprzeczności między dwoma częściami Królestwa. Wprost przeciwnie, ma ono na celu utworzenie między nimi “Doliny Błogosławieństw”, do której będą mogli uciec wszyscy, którzy szukają Boskiego wsparcia, by znaleźć pomoc błogosławionej ochrony, zarówno ze strony niebiańskiej, jak i ziemskiej fazy Królestwa.

Prorokowi Dawidowi (Psalm 84) najwyraźniej dane było ujrzeć w wizji ową wspaniałą “Dolinę Błogosławieństw” u “stóp” Jahwe, gdy śpiewał najpierw o świętych Wieku Ewangelii, a następnie o błogosławionych następnego Wieku, mówiąc: 

“O jako są miłe przybytki twoje,

Panie zastępów!

Żąda i bardzo tęskni dusza moja

do sieni Pańskich;

serce moje i ciało moje pochutniwa sobie

do Boga żywego.

Oto i wróbel znalazł sobie domek,

i jaskółka gniazdo swoje,

gdzie pokłada ptaszęta swe,

[Tak i ja znalazłem] u ołtarzów twoich, Panie zastępów,

królu mój i Boże mój!

Błogosławieni, którzy mieszkają w domu twoim;

będą cię na wieki chwalić. Sela.

 

Błogosławiony człowiek, który ma siłę swoję w tobie,

i w których sercu są [tylko] drogi twoje [sprawiedliwości]. <str. 653>

Którzy idąc przez dolinę morwów,

za źródło [radości] go sobie pokładają, – [Dolina Błogosławieństw]

i deszcz pożegnania przychodzi na nich. [Joel 2:28]

I idą huf za hufem,

a ukazują się przed Bogiem na Syonie.

     Psalm 85 również przedstawia przywrócenie Boskich łask i błogosławieństw w Królestwie Tysiąclecia, czyli na Górze [Królestwie] Oliwnej składającej się z dwóch części.

     Odszczepienie się jednej części góry na północ, a drugiej na południe, również jest bardzo znamienne. Północ jest kierunkiem wskazującym na gwiazdozbiór Plejad, niebiańskie centrum wszechświata, w którym, jak się przypuszcza, znajduje się siedziba Boskiego Imperium.2 Zdaje się to wskazywać na mającą się odbyć w tym czasie “przemianę” Kościoła Ewangelicznego z natury ludzkiej do duchowej, by jego członkowie mogli stać się “uczestnikami boskiej natury”. Odszczepienie drugiej połowy góry zdaje się oznaczać zupełną restytucję do ludzkiej doskonałości starożytnych świętych, którzy zostali uznani za godnych wejścia w skład ziemskiego przedstawicielstwa Królestwa Bożego.

     Powstała w ten sposób dolina pełna będzie światła – wolna od cienia, gdyż słońce będzie ją oświetlać ze wschodu na zachód. Mowa jest oczywiście o symbolicznym Słońcu Sprawiedliwości i jego pełnym świetle Boskiej Prawdy i Boskiego błogosławieństwa rozpraszającym cienie grzechu, nieświadomości, przesądów i śmierci oraz uzdrawiającym i odnawiającym chętnych i posłusznych ludzi, którzy będą uciekać do tej doliny błogosławieństwa, doliny miłosierdzia. Dolina miłosierdzia utworzona między duchową a ludzką fazą Królestwa światła i pokoju (postawienie nóg Jahwe), a także znajdująca się pod opieką tegoż Królestwa, będzie z pewnością “Doliną Błogosławieństw” dla wszystkich, którzy wejdą w nią ze złamanym i skruszonym sercem.

     Dalej musimy pamiętać, że choć tylko do Izraela ma być powiedziane: “I będziecie uciekać na dolinę wśród moich gór”, to jednak nazwa Izrael oznacza “lud błogosławiony przez Pana”, “lud Boży”, “lud Pański” (2 Kron 7:14). Chociaż więc, jak się przekonaliśmy, pierwsze, czyli duchowe błogosławieństwo Królestwa zostanie udzielone duchowemu Izraelowi, a drugie, czyli ziemskie błogosławieństwo rozpocznie się od Izraela według ciała, to jednak na tym się nie skończy, ponieważ każdy, kto będzie chciał, będzie mógł stać się Izraelitą, i kierując się wiarą i Abrahamowym posłuszeństwem cały rodzaj ludzki będzie mógł stać się “prawdziwym Izraelem”, zaliczać się do “ludu Bożego”. Stąd też prorok Izajasz oświadcza, że gdy Izrael w czasie ustanowienia Królestwa ponownie zostanie powołany do Boskiej łaski, obejmie to “każdego, który się nazywa imieniem mojem [Jahwe], i któregom ku chwale swojej stworzył, któregom ukształtował, i któregom uczynił” (nazwa Izrael będzie się wtedy odnosić do wszystkich, którzy są ludem Bożym) – Izaj. 43:7 (Rzym. 9:26,33, 10:13).

     “Gdy [w ten sposób] przyjdzie Pan, Bóg mój, i wszyscy święci [tak zjednoczeni] z nim” – Zach. 14:5. Gdy w pełni nastanie naznaczony przez Boga czas, gdy upłynie okres dzierżawy władzy przez pogan, gdy zakończy się ofiara wielkiego Dnia Pojednania (Wiek Ewangelii), gdy Najwyższy Kapłan dokona pojednania nie tylko swego własnego “Ciała”, Kościoła, ale także swego “domu” oraz “wszystkiego ludu” i wyjdzie, by błogosławić wszystkiemu ludowi, wtedy zdjęte zostanie z ziemi przekleństwo Jahwe, czyli wyrok śmierci, a Jego przybytek będący podnóżkiem zostanie uznany oraz rozpocznie się jego upiększanie w sprawiedliwości, prawdzie i w świętym duchu miłości, które będzie się rozwijało aż do końca Tysiąclecia, kiedy to wszyscy dobrowolnie zachowujący sprawiedliwość osiągną doskonałość, czyli zostaną ponownie zjednoczeni z Jahwe, zaś wszyscy oporni zostaną zniszczeni (Dzieje Ap. 3:23; Obj. 20:9). <str. 654>

     Rozwijając dalej ten obraz, prorok mówi o dniu, w którym ziemia stopniowo będzie stawała się chwalebnym podnóżkiem Jahwe:

     “I stanie się dnia onego, że nie będzie światłości drogiej, ani ciemności gęstej; lecz będzie dzień jeden, który jest wiadomy Panu, a nie będzie dnia ani nocy; wszakże czasu wieczornego będzie [wyraźne] światło” – Zach. 14:6,7.

     Niektórzy mylą opisany tutaj “dzień” z “dniem pomsty”, który jest dniem “ciemności i mroku” i nie ma w nim światła (Joel 2:2; Sof. 1:15), a tłumacze na ogół najwyraźniej starali się uzgodnić tłumaczenia. Tak jednak nie jest. Dzień, o którym mówi tu Zachariasz, że będzie tylko częściowo jasny, to Dzień Tysiąclecia. Pomimo, że wzejdzie już i będzie w nim świecić Słońce Sprawiedliwości, rozpraszając trujące wyziewy grzechu, przesądu i śmierci, to jednak będzie on tylko częściowo jasny, ponieważ przez cały czas będzie on miał do czynienia z kolejnymi pokoleniami upadłej rasy ludzkiej powstającymi jedno po drugim z grobów na różnych etapach rozwoju i doskonałości. Jakże krzepiące jest jednak zapewnienie, że w owym dniu ponownego postawienia nóg Jahwe na Jego podnóżku nie będzie już więcej “ciemności gęstej”, zaś przy zakończeniu tego dnia, gdy powinno się ściemniać, ludzkość osiągnie dopiero samo południe swego światła “znajomości Pańskiej”, a słońce nigdy już nie zajdzie.

     Wzmianka o rzekach wód żywych płynących z Jeruzalemu w czasie Tysiącletniego Dnia ponownego postawienia nóg Jahwe na Jego podnóżku (Zach. 14:8,9) przypomina nam podobne świadectwa Ezechiela (47:1-12) oraz Jana Objawiciela (Obj. 22:1,2), które posługując się tym samym symbolem żywych wód wypływających spod tronu Tysiącletniego Królestwa, ukazują błogosławieństwa restytucyjne <str. 655> pod postacią “wody żywota”, do której każdy będzie mógł przyjść i pić ją darmo, oraz pod postacią obfitującego w owoce drzewa żywota wiecznego, którego liście będą służyły ku uzdrowieniu wszystkich niedoskonałości pokutujących narodów ziemi.

     O tak! “W on dzień będzie Pan będzie królem nad wszystką ziemią”. Wtedy przyjdzie Jego Królestwo, o które tak długo modlili się Jego wierni. A przy końcu tego dnia Jego wola będzie wykonywana na ziemi, tak jak dzieje się w niebie. Wtedy podnóżek Boży stanie się naprawdę chwalebny, zgodnie z tym jak zostało napisane:

     “A wszakże, jako Ja żyję, (…) napełniona jest chwałą Pańską [Jahwe] wszystka ziemia” – 4 Mojż. 14:21 (Izaj. 11:9; Abak. 2:14).

Oto nowa ziemia. Pierwsza przeminęła

Wraz ze łzami smutku znękanej ludzkości.

Ręka wszechmogąca moc przekleństwa zdjęła,

Złe serca skruszyła, wyrwała cierń złości.

Wnet światłość rozjaśni poszarzałe skronie.

Dzień łaski zaświtał, już spełnienie blisko

Obietnicy Króla, co na chwały tronie

Zasiądzie i powie: “Nowe czynię wszystko”.

 

Bóg łzy z oczu otrze, uciszy krzyk trwogi

W świętym Jeruzalem, co zstępuje z nieba,

Na górze, gdzie Jahwe postawi swe nogi

    Niosąc światu pokój, radość, sytość chleba.

Oczy poszarzałe okrucieństwem bólu

    Niech nie tracą blasku w ucisku godzinie!

Już jutrzenka świta! Przyjdź radości Królu,

Powiedz ludziom: “Oto wszystko nowe czynię”.


1. Zob. Tom II, rozdz. 5.

2. Zob. Tom III, str. 321.


powrót do początku >> Tom IV

Home | Biografia | Pogrzeb | Apologia | Historia | Dzieła | Fotogaleria | Pobieralnia | Prenumerata | Biblioteka | Czego nauczał
Polecane strony | Wyszukiwanie | Księgarnia | Kontakt | Manna | Artykuły

© pastor-russell.pl 2004 - 2016